Liuba’nın kocası 20 yıl önce evlenmelerinden kısa bir süre sonra onu dövmeye başlamış. Liuba polisi çağırsa da ya polisle kocası oturup arkadaşça bir sohbete daldıktan sonra onu serbest bırakıyor ya da kocasının tersliği yüzünden Liuba’yı suçluyorlarmış.

Kocası en küçük oğlunu dövdüğünde müdahale etmeye kalkışan Liuba’yı da ölümle tehdit edince, Liuba (gerçek adı bu değil) boşanma davası açmıştır. Bununla birlikte Liuba’nın gidecek hiçbir yeri olmayınca eski kocasıyla bir yıl daha yaşamak zorunda kalmıştır. O yıl boyunca kocası Liuba’ya kötü muamele etmeye devam etmiş, hatta bir keresinde ona çekiçle saldırarak tüm eşyalarını kırmıştır.

Liuba eski kocasını mahkemeye çıkarmaya çalışmış ama bir keresinde dosyalar kaybolmuş, bir diğerindeyse yargıç ona aile içi meseleleriyle mahkemeyi meşgul etmemesini söylemiştir. Liuba, Altay bölgesinin başkenti olan Barnaul’da yaşamaktadır.

1998’de Barnaul’da bir grup insan bir araya gelerek polis ve sosyal görevlilere eğitim hizmeti sunan ve şiddete maruz kalmış kadınlara destek veren bir örgüt olan Kadın İttifakı’nı kurmuştur. Ağustos 2004’te Kadın İttifakı’yla işbirliği yapılarak Barnaul’da devletin finanse ettiği bir kriz merkezi açılmıştır. Bu merkez, 24 saat sürekli çalışan bir acil telefon hattının bulunduğu ülkedeki birkaç diğer merkezden biridir. Bununla birlikte burada – Liuba gibi kadınların geçici koruma alabilecekleri – bir sığınma evi bulunmamaktadır.

2005 başlarında Uluslararası Af Örgütü ve kriz merkezi arasında yapılan bir toplantıda, Altay bölgesi idari temsilcisi bir sığınma evi kurulması için gereken fonun yarısı başka bir yerden karşılanırsa kalan yarısını kendi yönetimin ödemesini teklif etmiştir. 2006 yazında bölge yönetiminin ilgili kurumlarının hazır bulunduğu bir toplantıda, sığınma evi açılması konusunda Altay Bölgesi yönetimine Aralık 2006’dan önce ayrıntılı bir teklif sunulması kararlaştırılmıştır.

Sığınma evine son derece büyük bir ihtiyaç vardır. Altay bölgesindeki kadınların sıklıkla aile içi şiddet konusunda şikayette bulundukları ama suçun failiyle yaşamaya devam etmek zorunda kalacaklarını bildiklerinden ertesi gün şikayetlerini geri aldıkları görülmektedir.

Liuba’nın kocası 20 yıl önce evlenmelerinden kısa bir süre sonra onu dövmeye başlamış. Liuba polisi çağırsa da ya polisle kocası oturup arkadaşça bir sohbete daldıktan sonra onu serbest bırakıyor ya da kocasının tersliği yüzünden Liuba’yı suçluyorlarmış.

Kocası en küçük oğlunu dövdüğünde müdahale etmeye kalkışan Liuba’yı da ölümle tehdit edince, Liuba (gerçek adı bu değil) boşanma davası açmıştır. Bununla birlikte Liuba’nın gidecek hiçbir yeri olmayınca eski kocasıyla bir yıl daha yaşamak zorunda kalmıştır. O yıl boyunca kocası Liuba’ya kötü muamele etmeye devam etmiş, hatta bir keresinde ona çekiçle saldırarak tüm eşyalarını kırmıştır.

Liuba eski kocasını mahkemeye çıkarmaya çalışmış ama bir keresinde dosyalar kaybolmuş, bir diğerindeyse yargıç ona aile içi meseleleriyle mahkemeyi meşgul etmemesini söylemiştir. Liuba, Altay bölgesinin başkenti olan Barnaul’da yaşamaktadır.

1998’de Barnaul’da bir grup insan bir araya gelerek polis ve sosyal görevlilere eğitim hizmeti sunan ve şiddete maruz kalmış kadınlara destek veren bir örgüt olan Kadın İttifakı’nı kurmuştur. Ağustos 2004’te Kadın İttifakı’yla işbirliği yapılarak Barnaul’da devletin finanse ettiği bir kriz merkezi açılmıştır. Bu merkez, 24 saat sürekli çalışan bir acil telefon hattının bulunduğu ülkedeki birkaç diğer merkezden biridir. Bununla birlikte burada – Liuba gibi kadınların geçici koruma alabilecekleri – bir sığınma evi bulunmamaktadır.

2005 başlarında Uluslararası Af Örgütü ve kriz merkezi arasında yapılan bir toplantıda, Altay bölgesi idari temsilcisi bir sığınma evi kurulması için gereken fonun yarısı başka bir yerden karşılanırsa kalan yarısını kendi yönetimin ödemesini teklif etmiştir. 2006 yazında bölge yönetiminin ilgili kurumlarının hazır bulunduğu bir toplantıda, sığınma evi açılması konusunda Altay Bölgesi yönetimine Aralık 2006’dan önce ayrıntılı bir teklif sunulması kararlaştırılmıştır.

Sığınma evine son derece büyük bir ihtiyaç vardır. Altay bölgesindeki kadınların sıklıkla aile içi şiddet konusunda şikayette bulundukları ama suçun failiyle yaşamaya devam etmek zorunda kalacaklarını bildiklerinden ertesi gün şikayetlerini geri aldıkları görülmektedir.