Fransa’daki kadınlar da – dünyanın dört bir yanında yaşayan diğer kadınlar gibi – hakları ve kendilerine ne gibi yardımların sunulmakta olduğu konusunda çok az şey bilmektedirler. Bunun bir sonucu olarak da kadınlar kendilerini, şiddete başvuran bir koca ya da partnerle mücadele etmeye çabalarken feci halde soyutlanmış bir halde tek başına bulmaktalar.

L’Escale, Hauts-de-Seine’in tamamını içine alan bölge için bir telefon yardım hattının işletilmesine yardımcı olmakta. Telefon yardım hattını arayan birçok kadın, yaşadıkları durumu o güne kadar bir başkasına anlatmadığını belirtmiştir.

2005 yılında, şiddete maruz kalan kadınlardan ya da toplum işçilerinden, doktorlardan ve polis memurlarından buraya toplam 1.717 kez telefon gelmiştir. Bu rakam biraz fazla görünebilir ama Fransa’daki kadınların yüzde onunun bir şekilde şiddete maruz kaldığının tahmin edildiği gerçeği göz önünde bulundurulursa hiç de fazla olmadığı anlaşılacaktır.
Yardım hattı numarası yaygın olarak bilinmemektedir: Altı yıl boyunca herhangi bir tanıtım kampanyası yapılmamıştır. L’Escale ve onun birlikte çalıştığı kurumlar, insanlar yardım hattı numarasıyla aşina olabilsinler diye posterlerden, basılı kartlardan, el ilanlarından ve yerel basına verilecek reklamlardan oluşan bir kampanya başlatmak için yerel yetkililerle yazışmaktadırlar. Bu yazışmalarda siz de yardımcı olabilirsiniz. L’Escale, dünyanın neresinden, hangi kültürden, hangi yoldan olursa olsun tüm kadınlara açık olan güleryüzlü bir sığınak sunmaktadır. Onlara psikolojik destek, hukukla, sağlıkla ya da işle ilgili sorunlarında da yardım ve konaklama imkanı sağlamaktadır. 40 kişilik yatak kapasitesiyle kadınlar ve çocukları için geçici bir sığınak olabilse de daha fazlasına ihtiyaç duymaktadır. “Yerel yönetimlerin her biri her sene bir ya da iki dairenin tasarrufunu bize verecek olsa, şiddet mağduru kadınlara yardım etmek bizim için çok daha kolay olur.”

L’Escale’nin psikoloğu ekliyor: “Görünüşe göre toplum, şiddete başvuran bir kocayı evinden atmaktansa, kaçmaya zorlanmış ya da sokağa atılmış bir kadının ve çocuklarının evsiz kalmasını daha kabul edilebilir bir şey olarak görüyor. Kışın soğuğunda küçücük bebeğiyle kendini evsiz barksız, sokakta bulan ve ısınmak için çamaşırhanede oturan bir kadın tanıyordum.”